Een winterse overtocht van de Noordzee

Tijd om verder te gaan

Na een paar weken in het Verenigd Koninkrijk te hebben doorgebracht vanuit de jachthaven van Burnham, wilden we allebei graag verder – ergens anders heen en, niet in de laatste plaats, een beetje met deze boot zeilen. We hadden dagen met temperaturen onder het vriespunt gehad en de wind wisselde af tussen hard en stil. Dit betekende dat we niet echt de kans hadden gehad om met haar te zeilen en slechts een beetje op de motor hadden gevaren om te proberen haar in een krappe ruimte te manoeuvreren. Niet wat we hadden gehoopt.

Ook de naderende kerst en Frederieke wilden graag in Nederland zijn om tijd met hun familie door te brengen, knaagden aan ons. We hadden twee opties om erheen te gaan: we konden de veerboot nemen en terug, of we konden vanuit het Verenigd Koninkrijk in Yuma vertrekken en oversteken. Dat laatste vereiste natuurlijk een periode met goed weer. Uiteindelijk zouden de weergoden de keuze voor ons maken. Beide opties waren goed, of in ieder geval te verdragen.

Een meningsverschil

Er was echter één probleem: een meningsverschil tussen ons tweeën over hoe we de oversteek moesten benaderen. Frederieke maakte zich zorgen over de combinatie van de kou, een nieuwe boot en het drukke scheepvaartverkeer op de Noordzee. Ze was bang dat de kou de vermoeidheid van staande wacht zou verergeren en fouten met een onbekende boot zou veroorzaken, terwijl het drukke verkeer iets was waar we geen ervaring mee hadden en gevaarlijk kon zijn. Ze vond dat we een ervaren Noordzeezeiler erbij moesten halen. Mijn redenering was dat de kou iets was waar we ons goed op moesten voorbereiden en niet erger was dan waar we in het verleden mee te maken hadden gehad tijdens boswandelingen en skitochten. Het leek mij dat het scheepvaartverkeer er op de kleine AIS-monitor veel slechter uitzag dan het in werkelijkheid was – er zijn veel schepen, maar ze zijn verspreid over veel water. Ik dacht niet dat we een derde persoon nodig hadden, maar vond dat we ons zorgvuldig en goed moesten voorbereiden op de overtocht.

Laten we de passage beginnen

Uiteindelijk konden we het niet eens worden, maar we konden ook geen derde persoon vinden. We besloten dat we de overtocht langs de Engelse oostkust zouden beginnen. Op het punt tussen Felixstowe en Lowestoft, waar we van de kust moesten afbuigen naar het noordoosten, zou Frederieke (degene met de grootste zorgen) beslissen of we door zouden gaan met de oversteek, of een haven aan de Engelse kust zouden binnenlopen. Het belangrijkste was dat we eindelijk gingen zeilen en dat we ons allebei veilig voelden tijdens het zeilen, niet waar we uiteindelijk zouden uitkomen.

Op 17 december begon er een weervenster te verschijnen in de voorspellingen: 36-40 uur zuidenwind onder de 20 knopen en windstoten tot 25 knopen. We besloten dat dit ons doel zou zijn. Het was genoeg tijd om de hele reis te maken als de omstandigheden zouden uitpakken zoals voorspeld, en zo niet, dan zou het nog steeds lang genoeg moeten zijn om langs de kust naar Felixstowe te varen, of zelfs verder, zonder dat het weer opraakt.

Een heel koud vertrek

Om 17 's ochtends gooiden we de lijnen los. Het was erg koud (-0600˚C) en bladstil. Vreemd genoeg waren er geen andere boten op de rivier toen we op de motor naar de open zee voeren. De ochtendlucht begon te kleuren net voordat we de zee bereikten en tegen de tijd dat we in de Spitway waren, was de dag aangebroken. Met daglicht kwam de wind, 6 knopen kou die in de ondiepe wateren de zee ruw opstuwde. We staken over naar de Wallet en naar de luwte van de Gunfleet, om daar de eerste keer (voor ons) de zeilen van Yuma te hijsen. Na een beetje gerommel met een van de reeflijnen, zeilden we vervolgens comfortabel richting noorden, dubbel gereefd en met de wind en zee aan stuurboord.

En wat een verschil met Kleine Vis! Yuma zeilde rustig, solide en vastberaden. Wat een genot om te zeilen!

De wind neemt toe

De dag verliep goed. De wind liep langzaam op tot 20-25 knopen en de zeeën groeiden mee. Maar over het algemeen was het prettig, hoewel koud, zeilen op een bruine winterzee. Net als op de Crouch rivier, waren hier vreemd genoeg ook niet al te veel andere pleziervaartuigen, zeilend of anderszins. Waar er wel veel van waren, waren enorme parken van windmolens die in zorgvuldige rijen waren opgesteld over grote gedeeltes van de Noordzee. Er tussenin zagen we vreemde steigerconstructies die hier en daar willekeurig leken te zijn geplaatst, en die geen duidelijk doel leken te hebben.

IJmuiden, we komen eraan!

Tegen het einde van de middag waren we de vaargeul overgestoken die naar Felixstowe en Ipswich leidde. Dit was het punt waar we zouden beslissen of we door zouden gaan naar Nederland, of dat we een haven of ankerplaats aan de Engelse kust zouden opzoeken. Er was nog genoeg daglicht om een ankerplaats in de rivier de Stour te bereiken. Frederieke besloot echter dat ze door wilde varen naar IJmuiden. Het was weliswaar erg koud, maar het zeilen was niet moeilijk geweest en we voelden ons in goede vorm. Dus draaiden we naar het noordoosten bij het midden van de Bawdsey-markering en zeilden naar het North Shipwash-licht. Vanaf dat punt zeilden we het donker in met ruime wind, en soms halve wind, naar de noordkant van het windmolenpark van Inner Gabbard. Ergens tegen middernacht kwamen we langs de noordoostelijke hoek van het windmolenpark van East Anglia; het is op zijn zachtst gezegd enorm! We zeilden er urenlang langs voordat we langs de noordkant meer richting het oosten stuurden. De windmolens zagen eruit als monsters, vaag zichtbaar in de donkere nacht, opgesteld in lange rijen flitsende lichten en schimmige ronddraaiende armen.

Zeeziek

Tijdens de vroege avond ging Frederieke naar beneden om te eten en op te warmen, en moest prompt overgeven. Met de wind en golven van opzij en van achteren was Yuma nogal aan het rollen. Daarbij was Frederieke maanden niet op zee geweest en daardoor extra gevoelig voor oncomfortabele bewegingen. Dit stelde haar buiten werking; ze trok zich terug onder een slaapzak op de bank in de kajuit om te herstellen en op te warmen. Dat betekende dat ik (D) nog een paar uur langer de wacht moest houden, tot we bij de scheepvaartroute net ten noorden van het Anglia-turbineveld aankwamen. Zoals afgesproken riep ik Frederieke om samen de oversteek te maken, aangezien dit onze eerste echte uitdaging met het drukke scheepvaartverkeer was. Uiteindelijk bleken de grote schepen niet zo'n groot probleem te zijn, maar ze bewogen wel verrassend snel!

Een snelle en koude gijp

Rond 0400:30 uur ging ik naar beneden om wat te rusten en nam Frederieke de wacht over. Dom genoeg kleedde ik me uit tot alleen mijn thermiek. Minder dan 180 minuten later beval Frederieke me terug in de cockpit om de lakens te bedienen terwijl ze 5 graden draaide om een ​​naderend hydrografieschip te ontwijken. Ik was zo slaperig, moe en verward dat ze me stap voor stap moest uitleggen wat ik moest doen. Natuurlijk had ik geen tijd om me aan te kleden, dus de kou (jawel -25˚C en 180 knopen en ik op blote voeten en in mijn ondergoed) maakte me vrij snel wakker. Nadat we een aanvaring hadden vermeden, liet ze me weer naar beneden gaan om me netjes aan te kleden en vervolgens te helpen met nog een XNUMX graden draai om weer op koers te komen naar IJmuiden. En toen sliep ik nog ongeveer anderhalf uur voordat ik weer aan dek kwam voor mijn volgende wacht.

De Noordzee is drukker dan het Groot Barrièrerif…

Tegen die tijd waren we een eind de vaargeul naar IJmuiden binnen. Hier hadden het druk met het ontwijken van vissersboten, boorplatforms en diverse grote vaartuigen die voor anker lagen en onderweg waren. Het zuidelijke deel van de Noordzee is een druk stuk water, met scheepvaart, olie-en gaswinning en windparken. Hoewel het drukke scheepvaartverkeer goed geregeld is op de Noordzee, geven de vele wrakken op de zeekaarten aan dat het ook niet altijd goed gaat.

Een grijze aankomst

Ongeveer 6 zeemijl uit de haven van IJmuiden draait het kanaal naar het oosten en vanochtend kwamen we met de neus in de vrieskou terecht. We hadden urenlang heen en weer kunnen varen om de haven binnen te komen, maar in plaats daarvan, koud en moe, lieten we de zeilen zakken en ploeterden we ongeveer 25 uur op de motor. Het was een grijze, sombere en gure ochtend en de industriële skyline van IJmuiden leek bijna postapocalyptisch. Een deken van sneeuw en ijs op de rotsen van de golfbreker gaf een zekere je ne sais quoi naar het toneel.

Een lege jachthaven

We stopten aan een van de vele lege ligplaatsen aan de M steiger in de Marina Seaport IJmuiden. Nadat we Yuma goed hadden vastgelegd, gaven we elkaar een flinke knuffel om de goede overtocht te vieren. We hadden het gehaald zonder zeildrama's. Voor mij was het een leuke overtocht geweest, koud maar toch plezierig. Voor Frederieke, daarentegen, was het niet makkelijk geweest. Ze werd zeeziek (voor het eerst in vele jaren) en kon daarna niet meer warm worden. Voor haar was de pret halverwege verdwenen.

Geleerde lessen

Wat hadden we van de overtocht geleerd? Eerst dat er een paar dingen aan de boot veranderd moeten worden. BIjvoorbeeld is het licht in het kompas wit en veel te fel, wat 's nachts niet werkt. Dit moet vervangen worden in een rood, blauw of groen licht. Ook zijn sommige lijnen veel te lang. En zo zijn er meerdere dingen, allemaal klein maar belangrijk om het zeilen zo veilig en zo comfortabel mogelijk te maken. Ook zijn er zaken aan onszelf en onze uitrusting die verbeterd kunnen worden. Warm eten en drinken moet klaargemaakt worden voordat we de haven verlaten, zodat het onderweg gemakkelijk en snel beschikbaar is. We hebben beide betere zeillaarzen nodig om onze voeten warm te houden, en Frederieke heeft ook betere handschoenen en merinowollen thermo ondergoed nodig. En ik moet zorgen dat mijn camerabatterijen opgeladen zijn, want ik heb helemaal geen foto's van de overtocht...