Onze eerste etappe naar het zuiden

Vertrekken uit Amsterdam

De Amsterdam Marina, 0600. Het is een grijze dag. Geen saaie grijze dag, maar eerder een licht en luchtig grijze dag. Zo’n dag waar het sombere silhouet van deze verouderende stad met zijn moderne pretenties, zijn industriële haves en zijn mooie vervallen en groezelige sfeer ten beste uitkomt. Tot ziens Amsterdam, je bent nog steeds één van de beste steden bent waar we tijd hebben doorgebracht.

Het Noordzeekanaal is verrassend rustig en we varen het grootste deel van het kanaal zonder gezelschap richting zee. Eénmaal voorbij de enorme havenfaciliteiten in Amsterdam-West, zien we windturbines, verlaten industriële gebieden, landbouwgronden en lange rijen huizen. Hoewel het kanaal een indrukwekkende constructie is, is het zeker geen mooi water om op te varen. Maar tussen al die lelijkheid grazen zwanen en ganzen langs de wal, duiken futen en aalscholvers in de bruine ondieptes op zoek naar vis, en patrouilleren meeuwen en sterns boven ons in de lucht.

Voorbij de apocalyptisch uitziende staalfabrieken, voegen we ons in de zeesluizen in IJmuiden bij twee andere zeilboten. Beide boten zijn tot de rand gevuld met honden en kleine kinderen, en worden overzien door verrassend ontspannend ogende ouders. Het is naar alle waarschijnlijkheid het begin van hun respectievelijke vakantie’s. Er wordt wat heen en weer gepraat tussen de boten terwijl we naar zeeniveau worden getild, en vervolgens varen we allemaal de buitenhaven in en de zee op. Daar, buiten op de open, grijze Noordzee, zorgen een heerlijke westenwind en een kalme zee voor een prima begin aan onze tweedaagse reis zuidwaarts naar Deauville, voor een afspraak met twee vrienden uit Parijs.

Deze aangename zee en wind condities duren het grootste deel van de dag. In de schemer passeren we de haven van Rotterdam en worden door de Havencontrole dwars door de vaargeulen van de (wel erg) grote vaart geleidt. Halverwege de oversteek wordt de wind wat onbetrouwbaar, en doen we de motor aan om ervoor te zorgen dat we zowel snelheid als koers kunnen behouden. Gelukkig worden vrachtschepen ook om ons heen geleidt, zowel van voren als van achteren, zodat we de vaargeulen direct en snel over kunnen steken. Met dank aan de Havencontrole; zonder hun begeleiding zou dit wel een erg spannend stukje water zijn!

Twijfels over België (geen foto's)

Wanneer we verder zuidwaarts de Belgische wateren binnenvaren, beginnen de condities wat te verslechteren. De wind neemt geleidelijk toe tot bijna twintig knopen, normaal een prima windje om bij te zeilen. Maar we zeilen langs de kust van de Noordzee en dat betekent dat de zee alleen maar rommeliger en verwarder wordt. Aan boord is het zeilen prima, maar alle andere dingen die we proberen te doen worden alleen maar moeilijker met het toenemende gerol van Yuma. Uiteindelijk voelt Frederieke zich zo totaal ellendig dat ze de Belgische vissen niet één maar twee keer voert (F: “Gelukkig varen we de Noordzee uit!”).

Daarbovenop haken we ergens bij Zeebrugge, natuurlijk in het donker rond een uur of 0200, enkele vissersboeien aan het roer. Het vereist nogal wat kunst- en vliegwerk om ze weer los te krijgen, maar dankzij ons verstelbaar roer is een nachtelijke duik in een onstuimige Noordzee gelukkig niet nodig. Hopelijk is dat alles wat we meemaken in Belgische wateren.

En gelukkig, ondanks deze onderbrekingen kunnen we verder de hele nacht flink door zeilen. De volgende ochtend vroeg zien we Duinkerken in de verte liggen, terwijl de wind langzamerhand volledig verdwijnt. Een bijkomend voordeel is dat de deining er ook mee verdwijnt, en zo wordt het leven aan boord weer een stuk aangenamer.

Eindelijk in Franse wateren!

Aangezien er geen wind staat, zetten we de motor aan en passeren de stranden van de noordelijke badplaatsen en naderen de haveningang van Duinkerken. De haven en de zuidelijke industriegebieden zijn indrukwekkend in het vroege ochtendlicht, dramatische pluimen van stoom en rook die een helder constrast vormen met de wirwar van roestend metaal en schoorstenen eronder. Terwijl we in de zon met de vloedstroom mee varen, worden we omringd door een armada van Nederlandse zeilboten die de jachthaven van Duinkerken verlaten en met ons naar het zuiden gaan.

Voorbij Duinkerken keert de wind terug, een fijne lichte wind uit het zuidwesten. Zo varen we, hoog aan de wind en met een stroming van 3 knopen tegen, langzaam Calais voorbij en de brede baai van Boulogne-sur-Mer in.

En op deze aangenaam langzame dag krijgen we halverwege de middag bezoek dat voor een leuke afwisseling zorgt.

Officieel welkom door de Franse Douane

Het grootste deel van de dag hadden we Franse patrouilleboten in de verte op en neer zien varen, in de veronderstelling dat ze het kalme water afspeurden naar immigrantenboten die het Engelse Kanaal probeerden over te steken. We hadden al een tijdje geen aandacht meer aan hen besteed, toen een patroulleboot uit het niets opdook en een strenge stem op de radio verscheen: “Zeilschip Yuma, zeilschip Yuma, dit is de Franse douaneboot ‘Jacques-Oudart Fourmentin’, houd uw snelheid en koers, we gaan aan boord. Houd uw snelheid en koers aan.”

Wat een verassing! De kans om een praatje te maken is natuurlijk altijd welkom, en dus maakten we alles gereed voor hun aankomst (niet dat we ook maar enige keus hadden). En zo gezegd zo gedaan, binnen een paar minuten verschijnt er inderdaad een snelle rubberen boot langszij, en klimmen vier potige kerels in uniform aan boord, gewapend met pistolen, handboeien, en niet te vergeten, de uitrusting van een bureaucratische dienst: formulieren, pennen en klemborden.

Na een zeer formele introductie en uitleg van hun bedoelingen, gaan ze aan de slag. Frederieke (de Franstalige op Yuma) blijft in de cockpit en geeft de informatie die ze nodig hebben voor hun papierwerk, terwijl David met twee van de officieren naar beneden gaat om hun grondige zoektocht door de boot te ‘observeren’ (hun term). De binnenkant van een zeilboot is net een puzzel, dus David brengt de meeste tijd door met het laten zien hoe ze in alle opbergvakken kunnen komen. Tevens probeert hij ze er te van overtuigen dat het gemakkelijker zou zijn als ze niet proberen de boel zelf weer in elkaar te zetten, maar dat hem later zelf te laten doen. Het blijken beleefde kerels te zijn; dit vinden ze niet eerlijk, want ze hebben de rotzooi gemaakt dus moeten ze het ook weer opruimen. Maar na verscheidene pogingen om onze V-berth weer in elkaar te zetten zijn ze er uiteindelijk van overtuigt dat David misschien toch wel gelijk heeft en dat het makkelijker is als hij het zelf doet.

Officieel reisadvies van de Franse Douane

Zodra de formaliteiten zijn afgehandeld en het bezoek een wat meer ontspannen sfeer aanneemt, gaan we allemaal in de kuip zitten en praten we over waar we zijn geweest en waar we naartoe gaan. We blijken de allereerste Australische zeilboot die ze ooit gezien hebben aan de Franse kust. De mannen van de Douane worden bijna jaloers wanneer ze de kaarten van onze reis naar Spitsbergen zien, en over onze plannen horen om via Frans-Polynesië naar Australië te varen. Omdat we net in Frankrijk zijn aangekomen, lijkt het Frederieke wel handig om de ‘locals’ te vragen naar enkele ‘must-see’ plekken op een zeilboot in Frankrijk. En voor we het weten krijgen we een lijst met ‘officiële’ aanbevelingen van de Franse Douna met de mooiste plekken langs de Franse kust. Geweldig!

Officieel souvenir van de Franse Douane

Eén van de officieren blijkt duiker te zijn, en is onder de indruk dat we een compressor, duikuitrusting en onderwatercamera’s aan boord hebben. Zozeer zelfs dat, wanneer het eindelijk tijd is om einde te maken aan de gezelligheid en om terug te keren naar de patrouilleboot, hij zijn officiële ‘Douane Plongeur’ insigne van de schouder van zijn uniform afscheurt en aan ons geeft als aandenken aan hun bezoek. Met de woorden “Deze insigne is gloednieuw voor de dienst, dus je bent de tweede persoon die er een heeft”.

En met dit souvenir, en veel handgeschud en ‘bon voyages’ van beide kanten, springen ze weer in hun rubberen boot en vertrekken naar hun patrouilleboot. De insigne heeft nu een trotse en prominente plaats boven onze kaartentafel. En hoewel we nog niet in Frankrijk aan land zijn gegaan, voelen we ons zeker welkom!

Doorvaren voor onze afspraak in Deauville

Terwijl de patrouilleboot wegvaart, lijkt het wel alsof het op één of andere manier alle wind in het gebied met zich mee zuigt. We kunnen blijven ronddobberen totdat tot de wind weer gaat waaien, maar we hebben een afspraak in Deauville die we niet willen missen. Vrienden uit Parijs zijn daar op vakantie tot eind juli en het is twee jaar geleden dat we ze voor het laatst hebben gezien. Dus starten we ons ijzeren zeil (de motor) en varen we zo door tot de volgende ochtend, wanneer het bij de Cap de la Have, net ten noorden van Le Havre, lekker gaat waaien en we nog een paar uren kunnen zeilen tot aan Deauville.