'Paris-sur-Mer'

Vrienden in Frankrijk

Ons oorspronkelijke plan was om richting Bretagne te varen voordat we in Frankrijk aan land zouden gaan. Onze vrienden uit Parijs, Pierre-Michel en Cristina, waren echter tot eind juli op vakantie in Deauville in Normandië, en, gezien ons late vertrek uit Nederland, zou dit een mooie gelegenheid zijn om hen even weer te zien. Pierre-Michel had ons tijdens hun vorige vakantie in Deauville, in mei, al een appje gestuurd om ons te laten weten dat er een ligplaats was voor Yuma. De bijgesloten foto liet een lege steiger zien in een prachtige jachthaven gelegen in het centrum van Deauville. Dus veranderde onze landingsplek in Frankrijk naar Deauville, een plaats waar we nog nooit van hadden gehoord.

Pierre-Michel is een vriend en collega van David en ze hebben samen tijd doorgebracht op verscheidene plaatsen over de hele wereld – Rio Quente in Brazilië, Kunming in China, Parimaribo in Suriname, Brisbane, Cairns en Atherton in Australië, Bali en Banda Atjeh in Indonesië , de Drakensbergen in Zuid-Afrika, en in Montpellier en Parijs in Frankrijk. Ook zijn ze met ons meegeweest voor een zeiltocht naar Fitzroy Island op het Great Barrier Reef, een tocht die ze zich (om katterige redenen) nog goed kunnen herinneren. Waar we elkaar ook ontmoeten, het is altijd een groot plezier om tijd door te brengen met Pierre-Michel en zijn vrouw Cristina. Twee jaar geleden hebben ze ons geweldig ontvangen in hun thuisstad Parijs, waar ze ons trakeerden op een vier-daagse rondleiding over de geschiedenis, architectuur, politieke filosofie en cultuur van hun stad. We leerden van alles, van de filosofische argumenten waarom de Sacré-Cœur een anti-republikeins symbool is, tot en met de correcte manier om verschillende Franse kazen te snijden en de geografie van hun verkering. Onvergetelijk!

We naderen Deauville en Trouville

Deze keer zouden we elkaar ontmoeten in Deauville. Deauville en het naburige dorp Trouville zijn in de negentiende eeuw als badplaats ontwikkelt voor Parijs (vandaar ook de naam ‘Paris-sur-Mer’). De dorpen liggen aan de monding van de Tougues-vallei en worden gescheiden door de rivier de Touques waar een korte brug overheen ligt.

Als je vanaf de zee nadert, zijn de stranden aan weerszijden van de rivier omzoomd met promenades en Franse versies van strandhutten.

Daarachter staan hoge, negentiende eeuwse appartementsgebouwen in een wirwar van stijlen en groottes, die tegen de heuvelhellingen zijn opgebouwd. In het midden hiervan, aan weerszijden van de rivier de Touques, liggen twee enorme Haussmannesque casino's; één voor Trouville en één voor Deauville. Een indrukwekkend tafereel.

Het eerste toeval van Deauville

Onze communicatie met de eerste Franse havenmeester verloopt niet geheel naar wens (m.a.w. ik snap er niet veel van, en de havenmeester snapt niet veel van mijn steenkolen-Frans). Zodoende weten we niet helemaal zeker waar we moeten zijn in de haven en dus, op hoop van zegen, varen we maar gewoon naar binnen. Eerst de rivier de Touques op, voordat we door de sluizen de haven binnen gaan, en vervolgens richting de brug en de hoge nep-lichthuisportalen van de binnenhaven zelf. En wat nu? Geen idee, maar daar staat opeens Pierre-Michel, bij de ophaalbrug, ons met een enorme grijns vrolijk naar binnen zwaaiend en welkom hetend. Wat is het toch een heerlijk iemand!

Het is wel duidelijk dat alles nu goed komt. En inderdaad, de havenmeester staat klaar met zijn rubberboot en begeleidt ons naar onze ligplaats helemaal aan het einde van de jachthaven, waar we aanmeren. En, ongelooflijk, dit is dezelfde ligplaats waar Pierre-Michel in mei voor Yuma een foto van had gemaakt!

Eeenmaal aangemeerd is de havenmeester zo vriendelijk om Pierre-Michel van de kade op te halen en over te varen naar onze steiger. Na twee jaren is het een weerzien vol met knuffels en zoenen, en zowaar een paar tranen. Het voelt goed om in Deauville te zijn!

De Deauville-Trouville-behandeling

In Deauville-Trouville worden we als vanouds getrakteerd door Pierre-Michel en Christina op la belle France.

We praten bij, wandelen langs de boulevards en straten, gaan naar tentoonstellingen, en David en Pierre-Michel gaan zelfs een stukje in de (koude) oceaan zwemmen. En vanzelfsprekend eten we heerlijk: maaltijden van wulken en garnalen, patês met zeevruchten en heerlijk stinkende kazen uit Normandië met vers stokbrood.

Het bier en de wijn smaakt ook goed, evenals de koffies met croissants. Te snel komt er al een einde aan het bezoek, maar niet voordat we slagen voor de culturele test dat we Trouville verkiezen als plek om rond te hangen en Deauville als plek om te slapen en te zwemmen.

Twee dagen later vertrekken Pierre-Michel en Cristina naar Parijs, en dus nemen we afscheid van hen in de haven en dwalen de rest van de dag door Trouville.

Nog een Yuma-toeval

Terwijl we van Deauville aan het genieten zijn, krijg ik een appje van Bart, die vorige maand met ons naar Engeland was gevaren. Bijgesloten een foto van Yuma op de ligplaats in de marine van Deauville. Wat de….? Is Bart in Deauville…? Helemaal niet, hij heeft de foto gekregen van twee kennissen die op vakantie zijn in Deauville. Deze kennissen stonden op de kade (bij Yuma) toen er een Cessna overvloog. Omdat Bart veel met kleine vliegtuigen heeft gevlogen, deed deze Cessna hen aan Bart denken. Vervolgens nemen ze een foto van hun omgeving (inclusief Yuma) en sturen deze naar Bart met de mededeling: we denken aan jou in Deauville. Bart kijkt eens goed naar hun foto en vraagt hen een betere foto van Yuma te maken om te kunnen bevestigen dat zij het echt is. En ze is het dus echt! Een kwartier eerder hadden we nog op dezelfde plek gestaan, zodat Pierre-Michel en Cristina een foto van ons en Yuma konden maken. Nog een keer, ongelooflijk!

Een dagtocht naar Honfleur

De stad Honfleur, een oude versterkte kustplaats aan de Seine, ligt op een steenworp afstand van Deauville-Trouville en was aanbevolen door Frederieke's broer Frans en zijn partner Lisetta als een plek om te bezoeken. In plaats van Yuma daarheen te brengen (wat een lange stroomopwaartse motor zou zijn geweest), of ons leven te riskeren op onze fietsen op smalle landweggetjes, besluiten we de bus te nemen van Deauville naar Honfleur. Deze tocht neemt ons door een mooi uitziend, heuvelachtig landschap met onderweg schilderachtige en kleine dorpjes. Het was in dit deel van het platteland dat Françoise Sagan haar landhuis kocht en zich vestigde (als dat het juiste woord is), nadat ze 8 miljoen frank had gewonnen in 1959 in het Casino de Deauville. ‘t Kon minder!

Op een zondag blijkt Honfleur, met een Amerikaans cruiseschip in de haven, te krioelen van de toeristen. Net als wij lopen ze bijna doelloos rond, veroorzaken files op de voetpaden, blokkeren straten en staanin de weg. De schilderachtige haven, in het centrum van de stad, is het epicentrum van al deze activiteiten en lawaai. We zijn daarom blij dat we Yuma niet mee naar Honfleur hebben meegenomen. Hoewel het een schitterende plek is, ligt het er buiten het toeristenseizoen waarschijnlijk toch wat rustiger.

Deze horde toeristen onthoudt ons er echter niet van om ook zelf de toerist uit te hangen en dus dwalen we door het doolhof van geplaveide straatjes weg van het belangrijkste toeristengebied, drinken een espresso met een croissant, en genieten van de oude stenen huizen en gebouwen. Terug op een caféterras aan de binnenhaven ontdekken we dat Franse rokers en obers het niet waarderen wanneer we van tafel willen veranderen om aan de sigarettenrook van een naburige tafel te ontsnappen. Australië, met z’n rookvrije terrassen, heeft toch ook zo z’n voordelen.

Aan de overkant van de buitenste havenmuur ontdekken we een tentoonstelling over Willem de Veroveraar, met een scheepswerf waar een replica van één van zijn schepen wordt gebouwd. De scheepsbouw bevindt zich nog in de beginfase met alleen de kiel gelegd, maar er zijn veel middeleeuwse scheepsbouwspullen om te bewonderen; gereedschap, plannen, technieken. Allemaal erg interessant. Deze tentoonstelling herinnert ons er ook aan dat Bayeux niet ver van onze vaarroute ligt en dat ‘het’ tapijt iets is dat we moeten proberen te gaan zien.

In dezelfde haven ligt ook een replica van een oude Spaanse driemaster. Het ziet er een beetje bekend uit. Hardop in het Nederlands vragen we ons af: hebben we haar eerder gezien? Waar? Was het op ‘DelfSail’ (een tallshipsfestival in Nederland). Vervolgens klinkt er een stem in het Nederlands: ‘Ja, ze was vorige maand in Delfsail’. En zo volgt er een vrolijk gesprek met één van haar bemanningsleden over de ‘Nao Victoria’ en haar reizen.

Vroeg in de avond stappen we weer in de bus terug naar Deauville, waar we wat eten inslaan en Yuma klaarmaken voor vertrek de volgende dag.