Onze volgende sprong naar het zuiden

Het weer wordt eindelijk rustiger

Na vijf dagen op Belle-Île waren de stormomstandigheden afgenomen en onze langverwachte afspraak met Alubat, voor een fabrieksrondleiding door Yuma's geboorteplaats in Les Sables d'Olonne en een dag later opnieuw op de botenshow Le Grand Pavois in La Rochelle, kwam dichterbij. Met 75 nm was dit een lange tocht voor een dagzeiltocht in deze tijd van het jaar, een tocht die waarschijnlijk tot diep in de nacht zou duren. Gezien de overvloed aan visnetten en boeien in deze wateren, besloten we de reis van Belle-Île naar Les Sables d'Olonne te onderbreken met een tussenstop op Île d'Yeu.

Hoe komen we uit deze haven…?

Le Palais verlaten vergde echter enige planning, met de regelmatig overtrekkende stormen, de altijd aanwezige grote getijden en een sluis die alleen openging bij hogere getijden. Met dat alles in gedachten besloten we om de avond voor vertrek van de binnenhaven naar de buitenhaven te gaan, zodat we de volgende ochtend vlak voor zonsopgang rustiger konden uitvaren. Dit betekende natuurlijk dat dit het moment zou zijn waarop we ons de vraag moesten stellen hoe we van onze plek in de binnenste regionen van de haven van La Palais zouden komen. Dit zou betekenen dat we eerst tussen de boten uit moesten komen die twee en vier diep waren opgetuigd, slechts een meter of twee voor en achter ons, en dan moesten we omdraaien in onze lengte en tegen onze propwalk in, met een dwarswind. O jee... al die andere boten begonnen er erg duur uit te zien.

Grappig genoeg bleek het makkelijk te zijn. Met een briesje dat door de haven waaide, sprongen we van een achterste veer op een klamp op de ponton bij ons midscheeps tot de wind de boeg ving en hem bijna loodrecht op de kade uitzwaaide. We motorden toen net genoeg vooruit om ons genoeg ruimte te geven om de boten achter ons te passeren en pauzeerden toen om de wind de boeg verder rond de veer te laten trekken. Toen we ver genoeg waren gezwaaid, lieten we de achterste veer zakken en, hard over bakboord, motorden we langzaam naar de sluis. Makkelijk! Op de een of andere manier hadden we onszelf twee keer achter elkaar behoorlijk goed laten lijken! Je moet van een beetje geluk houden, jammer dat er niemand anders was die het opmerkte.

Eén nacht in de buitenhaven

Toen we eenmaal de binnenhaven uit waren, gingen we via de middelste haven naar de buitenhaven waar we voor de nacht aanmeerden, met de boeg aan de lijnen van de noordelijke zeewering. Hierdoor hadden we geen mogelijkheid om aan land te lopen, maar in plaats van onze sloep te water te laten (twee minuten van niet veel moeite), konden we de havenmeester op de radio roepen en, bingo, kwam er iemand om ons naar de stad te varen. Quel service!

Vertrek naar Île d'Yeu

Terwijl er buiten de haven de hele nacht grote golven waaiden, was het de volgende ochtend, toen we vertrokken, inderdaad al een stuk rustiger. Met een frisse bries aan bakboord konden we het grootzeil hijsen, de generator uitzetten en naar het zuidwesten varen. Daar hadden we even een prettige, zij het niet snelle, tocht. Helaas komt aan alle goede dingen een eind en vijf en een half uur later was het de wind die verdween. Dus gingen we op de motor en de volgende zes uur ploeterden we verder richting Île d'Yeu.

Onderweg passeerden we een groot offshore windmolenpark dat in aanbouw was. Tientallen gele torens marcheerden de verte in; funderingen die wachtten op hun turbines. Op twee van de torens bleek wat leek op een platform, bij nadere inspectie bleek het een vrachtschip te zijn dat op de fundering was gehesen om als werkplatform te dienen. Indrukwekkend!

Het was schemerig toen we direct de baai in voeren ten zuidoosten van Port Joinville en het anker lieten vallen vlak bij een paar oesterframes. Dit bleek geen goed beschermde plek te zijn, dus na een woelige nacht haalden we 's ochtends vroeg het anker op om de laatste 25 nm naar Les Sables d'Olonne te beginnen.