De geneugten van Île d'Yeu
Het is een slechte wind die niet goed waait
Voordat we Les Sables d'Olonne konden verlaten, moesten we opnieuw wachten tot er een storm over de Golf van Biskaje zou losbarsten.
Nog een storm in de Golf van Biskaje.
Een vriendelijk Duits stel, dat zich tijdens de storm een paar dagen eerder heel vakkundig in de kleine opening achter ons had gewurmd, besloot naar het zuiden te vluchten. We waren geneigd hen te volgen, maar de windrichting was niet geweldig voor waar we naartoe gingen (terug naar het noorden). Dus wachtten we tot de volgende ochtend, in de hoop dat we kalmere zeeën zouden krijgen en misschien zelfs een briesje met wat meer zuiden erin aan de andere kant van het systeem.
Omdat het oktober was, voelde het tijdens deze herfststormen behoorlijk ijzig aan.
Dood in het water
De volgende ochtend brak echter aan, bijna helemaal windstil. We kregen zeker onze kalmere zeeën, maar in plaats van wat zuidelijke wind, was het lagedrukgebied flink noordwaarts gegaan en Les Sables zat in een kalmte tussen systemen.
Ulysses bekijkt het weer in Les Sables d'Olonne.
Het geluk is met de dapperen (in dit geval onze Duitse buren), niet met softies (zoals wij) die zitten te wachten op champagnecondities. Verdomme! We voeren de haven uit en zetten koers naar het noorden, waarbij we onze zeilen hesen. Met minder dan 5 knopen wind strompelden we een tijdje voort in het gezelschap van een ander jacht, voordat het geduld op beide boten eindelijk op was en onze motoren aangingen. In ons geval zetten we koers naar Île d'Yeu over een zacht glooiende zee die, in tegenstelling tot de voorgaande dagen, vrijwel onberoerd was door de wind.
Aankomst in een verlaten jachthaven in Port-Joinville.
Genieten van Île d'Yeu
Terug op Île d'Yeu zochten we een nieuw plekje in de nu vrijwel lege haven en gingen we op zoek naar een paar hoogtepunten van het eiland die we tijdens ons vorige korte bezoek hadden gemist.
Een nogal griezelig ogende citadel, 'Pierre Levée', in Port-Joinville. Dit was de gevangenis voor het hoofd van het Vichy-regime, maarschalk Pétain, die hier in 1951 stierf.
Daartoe behoorden een menhir of twee, een Vaubanesque-citadel die stiekem op het hoogste punt van het eiland was verstopt en aan de onbeschutte en grillige zuidkust een heel vreemd middeleeuws kasteel.
Het oude kasteel van Île d'Yeu, gebouwd in de 14e eeuw.
Het doel van dit kasteel was kennelijk om het minst waarschijnlijke landingsstrand op het eiland te beschermen. Het leek er namelijk op dat het strand al redelijk goed beschermd was tegen allerlei gevaren, zoals rotsen, eilandjes en branding.
Hier landen vanaf de oceaan zou zelfmoord zijn…
Hoewel we het niet aandurven om een middeleeuwse krijgsheer te wantrouwen wat betreft de plaatsing van zijn versterkingen, konden we het toch niet laten om er in stilte over na te denken.
Een beter beschermde landingsplaats op het eiland.
Tonijnfestival
Een andere activiteit was het jaarlijkse Tuna Festival bijwonen! Wat een wild en gek cultureel evenement is dat. Er waren allerlei soorten bands (van traditionele bagads tot lounge jazz, suave Franse pop en zeer populaire heavy metal), een markt en 's avonds een tonijnbarbecue.
Tafel na tafel vol vrolijke feestgangers op het jaarlijkse Tuna-festival.
Voor de laatste werden banktafels drie diep uitgerekt over een paar honderd meter langs de volledige lengte van de havenmuur. Deze zaten vol met zeer blije mensen die aten en dronken, terwijl er omheen een menigte van nog blijere mensen deze twee activiteiten combineerde met dansen en mengen.
Al die heerlijke stukjes tonijn, gebakken in verbrande schoenzolen.
We dwaalden rond en genoten van de drukte, knabbelden een beetje op wat zeer BBQ-harde tonijn en zochten toen hun toevlucht in Yuma terwijl het feest tot laat doorging. Ze zijn misschien experts in het vangen van tonijn, maar ze zouden hun BBQ-vaardigheden nog wel wat kunnen aanscherpen.
Haha, ik dacht aan al schoenzolen. De Japanners hebben dat goed opgelost met tataki-tonijn.
Zeker! De Japanners weten hoe ze vis moeten (niet) koken!