Een Nederlands schiereiland, ooit, lang geleden

Een paar dagen op Île de Noirmoutier

Uitgeput door alle opwinding die Île d'Yeu ons had geboden, maakten we een ontspannen oversteek naar Île de Noirmoutier, waar we een aangename nacht doorbrachten voor anker in de baai iets ten zuiden van Port de Morin. De volgende ochtend, om het naderende slechte weer te vermijden, lichtten we het anker en vertrokken onder zeil met slechts een lichte wind om ons rond het noordelijke uiteinde van het eiland en de haven van L'Herbaudière te voeren. Omdat het laat in het seizoen was, waren we misschien de enige live-aboards, maar de plek was aangenaam genoeg als uitvalsbasis voor een beetje ronddwalen op Île de Noirmoutier.

Fietsen rond de wadden

Deze zwerftocht deden we op onze trouwe Bromptons. We volgden eerst de kustweg oostwaarts de stad uit en vervolgens langs de kust door ommuurde velden en gehuchten. Verspreid over de grijze, bruine slikvlakten aan de oostkant van het eiland waren tientallen mensen te zien, gebogen en schrapend terwijl ze het wrak, zand en kiezels afzochten naar schelpdieren.

Gebogen door hun werk, onder een drukkende grijze lucht, zwart en onduidelijk op de vlakte, leken de pêcheurs à pied meer op de boeren in een van Van Goghs Drentse landschappen dan op moderne Franse burgers.

Kerken, kastelen en oorlogen

Toen ons pad landinwaarts draaide, langs de modderige lijn van een getijdenkreek, rezen de kerktoren en het kasteel in het stadje Noirmoutier-en-Île, net iets boven de vlakke horizon van het eiland. Donkere, dalende luchten, een saai, somber landschap en dreigende regen zorgden ervoor dat het allemaal voelde als een soort somber en onheilspellend middeleeuws vergezicht.

En middeleeuws was het, toen we er eenmaal waren, met een mooi kasteel en museum om te verkennen. Hier leerden we over de slachting tijdens de Vendée-oorlog na de Revolutie (1793 tot 1796) tussen de katholieken en de koninklijken aan de ene kant en de republikeinen aan de andere kant. Iets eerder, in 1674, veroverde admiraal Cornelis Tromp het schiereiland, hees de Nederlandse vlag van het kasteel, maar vertrok na 21 dagen plunderen om zijn buit (en een paar gijzelaars) mee terug te nemen naar Nederland.

Zoutpannen

Ernaast stond een mooie oude kerk, waar in de crypte een beeld van Sint Iets-Of-Anders was verlicht, zodat het leek alsof hij naast zijn sarcofaag in het hellevuur brandde.

De revolutionairen zouden ongetwijfeld hebben gedacht dat hij het verdiende. We fietsten ook rond de ambachtelijke zoutmijnen die overal op het eiland te vinden zijn. In deze tijd van het jaar leken ze net op, nou ja, vijvers met water. Ik denk dat ze dat ook zijn, maar...

Een gebroken ketting

De (bergopwaartse en tegen de wind in) rit naar huis was een ontspannen aangelegenheid voor lieve Frederieke. De donkere wolken die de hele dag hadden rondgehangen, deden wat ze beloofden en het regende hard. Net buiten de stad brak Frederieke een schakel van haar fietsketting. Zoveel voor de trouwe Bromptons. Het was niet iets dat we ter plekke konden repareren en dus betekende dit dat haar geliefde David (oh, ridder op het witte paard, of is dat amor?) de 10 km of zo terug naar Yuma moest trappen terwijl Frederieke hem bij zich hield en vrolijk doorfietste. Fijn voor iemand. Een van ons bleef echter warm in de stortbui, terwijl de ander het een beetje koud kreeg.