De laatste zeiltocht voor 2024

Onze laatste passage van het jaar begon op een sombere, grijze dag onder donkere lage wolken die net boven de masttop leken te hangen. Dit zou onze reis worden naar en vervolgens langs de Villaine rivier waar Yuma aan land zou gaan in Arzal voor de vijf maanden dat we weg zouden zijn.

Vier seizoenen op één dag

We voeren weg op een glazige zee met een lage deining en een zonnige lucht. Toen we de ondiepten van La Turballe passeerden, kregen we een lichte noordenwind en zo begon een langzame noordwestelijke wind naar Saint-Jacques op het schiereiland Morbihan. Naarmate de dag vorderde, begonnen de wolken hun belofte van regen waar te maken, eerst als een motregen die geleidelijk aan, in samenwerking met de wind, aanzwol tot een gestage regen. Een paar mijl van het schiereiland begon de wind naar het noordoosten te draaien, zoals we hadden gehoopt, en we konden terug naar het oosten laveren op een korte wind, terwijl we de hele tijd zo hoog mogelijk duwden in een poging om de loefzijde van de slikvlakten van de Pointe du Halguen te bereiken, bij de monding van de Vilaine. De wind was inmiddels toegenomen tot een constante kracht van 20 knopen en nam in vlagen toe tot 29 knopen. Gelukkig draaide de wind net genoeg toen we de baai bij de riviermonding naderden, zodat we langs de landtong konden sluipen en in het kalme, donkere water van de rivier konden stappen.

De Vilaine rivier binnenvaren

Hier, in een smalle rivierbedding die zich slingerde tussen slikplaten en schelpdierrekken, zetten we de zeilen en voeren we op een rustig tempo door de schemerige avondmotregen stroomopwaarts richting de stuwdam bij Arzal. Dit was een aangename tocht, varend op een binnenkomend tij langs afgemeerde vissersboten, mossel- en oesterrekken en meer slikplaten, allemaal donker en somber in het mistige natte avondlicht. De slikplaten haalden ons op een gegeven moment net voor de stuwdam van Arzal, wat een snelle manoeuvre vereiste om onszelf los te krijgen en terug in veilig water te komen. Oeps.

Bij de stuwdam wachtten we op de sluiswachter die uiteindelijk ratelend op zijn fiets aankwam, laat, onberouwvol en in een zeer opgewekte stemming. Hij had duidelijk net een lekker diner achter de rug en was extra blij dat er een Australische boot op hem wachtte. "Er ligt nog een Australische boot op de eerste ponton", zei hij voordat hij naar de controlekamer klom en ons doorliet. Deze andere Australische boot was toevallig de Ovni uit Brisbane die we ongeveer een maand eerder in Vannes waren tegengekomen en die ons Arzal had aanbevolen als overwinteringsplek voor de boot.

Winterklaar maken van Yuma

Eenmaal door de sluis lag de jachthaven van Arzal-Camoët direct aan bakboord en we vonden snel onze ligplaats en legden onszelf vast en installeerden ons. Dit was het begin van een week of twee van schoonmaken en voorbereiden van Yuma op de winter. Niet bepaald opwindende dingen, maar we hadden het allemaal voor elkaar tegen eind oktober.

En om het geheel op zijn Frans af te maken, konden we er ook nog even tussenuit voor een overheerlijke maaltijd bij een door Michelin aanbevolen restaurant (maar wederom geen sterrenrestaurant) in het leuke stadje La Roche-Bernard, op slechts een half uurtje fietsen afstand.

We kijken ernaar uit om Yuma in maart 2025 weer te zien!