Yuma's eerste keer in Spanje
Wakker worden in een aangename omgeving
Na een moeizame overtocht en onze aankomst om middernacht in de haven van Castro Urdiales (Castro voor de lokale bevolking en vanaf nu ook voor ons), kwamen we de volgende ochtend niet al te vroeg uit bed, maar uiteindelijk rolden we er toch uit. Yuma lag te wiebelen op haar ankerplaats, verscholen onder de hoge zeewering van Castro.
Yuma in de haven van Castro Urdiales.
Aan de landzijde van de zeewering staan de gotische, geel-grijze stenen kathedraal, het fort en diverse vestingtorens waakzaam op rotspartijen, klaar om zich te verdedigen tegen zowel spirituele als wereldse vijanden. Daaronder bevinden zich de vismarkt en een keur aan restaurants en bars rond het oude havenplein, klaar om zich te verdedigen tegen meer materiële zaken.
Indrukken van de haven van Castro. Walvisvaart was hier vroeger een belangrijke industrie.
Aan de zuidkant van de haven stond de stad, een muur van gebouwen, vaak vijf en zes verdiepingen hoog, langs de promenade en zich uitstrekkend naar de groene heuvels erachter. Deze gebouwen waren een mix van stijlen, kleuren, afmetingen en leeftijden; sommige leken uit de 1800e eeuw te komen, andere waren duidelijk recent. Leeftijd en stijl waren echter geen betrouwbare indicator van de staat van onderhoud. Al met al was het een zeer aangenaam tafereel.
Binnen de Iglesia de Santa Maria, waar Maria en haar kind er iets tevredener uitzien dan in Mont Saint Michel.
Wat te doen in Castro
Uiteindelijk brachten we een paar dagen door in Castro, als uitvalsbasis voor Bilbao en een bezoek aan het Guggenheim Museum en (tevergeefs) aan de prehistorische grotkunst in de bergen achter Castro. Maar Castro had ook een paar andere hoogtepunten.
Prachtige verscheidenheid aan bloemen en planten op de rotsen. En een enorme eucalyptusboom! Natuurlijk moesten we even de geur van thuis opsnuifen.
Castro heeft een prettige sfeer en was een aangename, zij het niet opwindende, plek om rond te slenteren. De lange promenade was een perfecte plek om een rondje ontspannen hard te lopen. De bars aan de haven hadden een uitstekende selectie visgerechten voor lunch en diner (Pintxos genaamd), hoewel de Cantabrische versie van bacalao naar onze mening lang niet zo lekker is als de Noorse overname van de Portugese versie. Maar, je moet deze dingen toch proberen!
David 'onder het mes' bij de barbier.
Hier liet een van ons ook zijn warrige baard afscheren en lieten we allebei ons haar knippen. De barbería was druk en rumoerig en iedereen, zowel de kappers als de klanten, was nogal geschokt toen ze over onze plannen hoorden om terug naar Australië te zeilen.
Het Guggenheim Museum
Een dagtrip naar Bilbao gaf ons de mogelijkheid om het Guggenheim Museum te bezoeken – een van de favoriete gebouwen van Davids moeder. Het is zeker een indrukwekkend gebouw van buiten, vooral aan de rivier, maar helaas viel de binnenkant wat tegen.
Een paar impressies van de buiten- en binnenkant van het Guggenheim in Bilbao.
Architectonisch gezien leek het erop dat de architect, tegen de tijd dat hij aan het interieur begon, zichzelf had uitgeput en alleen nog maar grote witte dozen kon bedenken om de kunst klein te laten lijken. Maar goed, gezien de kunst die er werd tentoongesteld, was het misschien ook wel beter om het klein te laten lijken. Excuses aan de liefhebbers van moderne kunst, maar... nee, begin me (D) er niet over.
Richard Serra's 'The Matter of Time'. Fascinerende sculpturale vormen die passen bij de schaal van het museum. Ze doen ook vreemde dingen met de propioceptie van de toeschouwer, eigenlijk net zoiets als zeeziekte...!
De Spaanse nationale 'Trainera'-titels
Een andere traktatie tijdens ons verblijf in Castro was het roeien. Elke avond werden we getrakteerd op het geschreeuw en gespetter van de lokale roeiteams die in hun traditionele vissers-/roeiboten de hele haven door raceden. Het zag er niet gemakkelijk uit!
De nationale roeiwedstrijd in de haven van Castro.
Zaterdag bleek dat we precies tussen de oefenbaan en de rooibaan lagen, van de Spaanse nationale titels voor deze specifieke vorm van roeien. En zo kregen we twee dagen lang nog intenser geschreeuw van de stuurlui tegen hun hardwerkende ploegen terwijl ze zo hard mogelijk de haven op en neer rooiden.
De menigte kwam massaal opdagen, met vlaggen, vuvuzela's en zelfs een paar dweilorkesten.
Bij de finish aan het havenplein werd er door de menigte gejuicht, klonk er muziek en deden de bars en ijssalons goede zaken.
Ook ik was gefascineerd door de buitenkant van het Guggenheim en was gefascineerd en verbijsterd door Serra's 'sculptuur'. Ik kan me voorstellen dat hij het idee voor die stukken bedacht, maar om vervolgens een 1034 ton wegende versie te maken van 50 mm dikke staalplaten, gaat mijn begrip te boven. Mijn begrip in ieder geval!