De Keltische kust van Spanje

Langs de kust naar Gijón

Een goed weergat kondigde zich aan, waardoor we het volgende stuk langs de kust konden plannen. Dit zou een flinke tocht worden van zo'n 110 zeemijl en meer dan 20 uur varen. Het probleem voor ons was dat er maar weinig havens langs deze kust zijn die we, gezien de voorspelde weersomstandigheden en zeestaat, konden binnenvaren. De meeste havens die we wel konden binnenvaren waren ofwel erg kleine vissershavens zonder ligplaatsen voor plezierboten, ofwel havens die te blootgesteld waren aan de golven om het nog een beetje comfortable te houden. Dus, een flinke sprong naar de hoofdstad van Asturië, Gijón.

Een mooie zeiltocht totdat de wind stopte

Toen we 's ochtends Castro verlieten, hadden we een frisse oostenwind die ons met een ruime wind voortstuwde. Nadat we Cabo de Ajo rondden, draaide de wind naar het noordoosten, waardoor we dezelfde ruime wind konden aanhouden, terwijl onze koers wat westelijker werd. In de loop van de dag nam de wind geleidelijk toe van 14 knopen tot midden 20 knopen, wat ons een mooie en snelle zeiltocht langs de dramatische en bergachtige kustlijn van Asturië opleverde.

Maar laat in de nacht begon de wind af te nemen, totdat we volledig in een gat waren gevallen en de ijzeren gennacker (motor) moesten hijsen om verder te kunnen varen. Vlak voor 0700 uur voeren we de haven van Gijón binnen en zagen een vrije ligplaats op de bezoekerssteiger. We slopen naar binnen en maakten het ons gemakkelijk.

Gijón verkennen

Na een hele nacht doorvaren waren we nogal slaperig, dus die dag hielden we het bij een paar dutjes en wat rondslenteren. De volgende dag waren we echter toe aan weer wat culturele activiteiten. En wat zou cultureel voedzamer kunnen zijn dan een wandeling rond het park op de landtong om te genieten van het uitzicht vanaf wat geen industrieel overblijfsel bleek te zijn, maar een kunstsculptuur, een wandeling door de overblijfselen van de zeer fraai gepresenteerde archeologische vindplaats van het Romeinse badhuis, voordat we de boulevard langs het strand bezochten op weg naar het Museo del Pueblo de Asturias. Hier brachten we een paar uur door met het bekijken van tentoonstellingen over de traditionele boerenlevensstijl. Veel hiervan waren originele bouwwerken, graanschuren, huizen, molens en ciderpersgebouwen, die waren verplaatst in een zo realistisch mogelijke omgeving.

Het Doedelzakmuseum

Het hoogtepunt van dit museum was echter het fantastische Doedelzakmuseum. Waarom zijn er niet meer van dit soort musea in de wereld?

Doedelzakken zijn een belangrijk onderdeel van de traditionele Asturische muziek (en je kunt op Spotify luisteren hoe geweldig het klinkt!) en vormen vandaag de dag een belangrijk onderdeel van hun zeer actieve en trotse Keltische erfgoed.

We brachten hier een paar uur door, tot grote vreugde van David en verrassing van Frederieke.

Helaas was er, ondanks dat het een doedelzakmuseum was, weinig doedelzak-muziek te horen. Waarschijnlijk was dit de reden waarom Frederieke zich toch nog enigszins in het museum kon vermaken.

Overigens is het Spaanse woord voor doedelzak, gaita, ook een slangterm voor iets dat pijnlijk of hinderlijk is. Dat is vast geen toeval...

Asturische cider

Een ander belangrijk onderdeel van de Asturische cultuur is sidra, oftewel cider. Omdat sidra in Asturië een vergelijkbare rol vervult als bier, zijn sidrabars makkelijk te vinden; het zijn drukke en lawaaierige gelegenheden. In deze contreien wordt sidra plat gebrouwen en daarom, om het wat bubbels te geven en de smaak te versterken, wordt het van bovenaf in het glas geschonken. Met bovenaf bedoel ik zo hoog mogelijk als de schenker kan reiken.

Bestel een sidra en je krijgt een fles en een glas. De ober brengt dan iets naar de tafel dat lijkt op een pijp, ongeveer 50 cm in diameter en verticaal gemonteerd op wieltjes. Hij houdt je glas net onder heuphoogte in de pijp en tilt zijn andere arm zo hoog mogelijk op om de sidra in het glas te schenken.

Dit zou volkomen logisch zijn, ware het niet dat het ergens onderweg en op een moment dat nu ongetwijfeld verloren is gegaan in de nevelen van de tijd, de trend werd dat de schenker niet keek naar waar hij aan het schenken was. Sterker nog, hij kijkt niet naar de fles of het glas, maar richt zijn blik op een punt in de verte en schenkt, ogenschijnlijk willekeurig, met een uitdrukking van bijna milde verbazing; alsof hij niet weet hoe hij tussen het glas en de fles terecht is gekomen of hoe hij zich uit die positie moet bevrijden.

Een deel van de sidra gaat in het glas, een deel in de pijp en de drinker krijgt uiteindelijk een paar vingers zeer frisse en bruisende sidra. Het eindresultaat van dit proces is dat a) je afhankelijk bent van de ober om je glas 'gevuld' te houden, en b) dat je gerust een paar flessen achterover kunt gooien zonder al te dronken te worden, aangezien veel van de cidra in de pijp belandt.

JoJo

In Gijón hadden we ook het genoegen om wat tijd door te brengen met John en Jolande, een Nederlands stel op een mooie catamaran dat naast ons lag aangemeerd. Terwijl de rest van de wereld zich doodverveelde tijdens de coronalockdowns, begon John aan de bouw van hun 10 meter lange catamaran, JoJo. En met een resultaat dat er zeker mag zijn! Nu waren ze onderweg naar Zuid-Europa voor een beetje zon.