Van Spanje naar Portugal
De volgende ochtend vertrokken we om 0700 uur. Dankzij een frisse ochtendbries die vanuit Vigo naar beneden kwam, konden we snel de Ría verlaten, onder de Islas Cíes en hun hoge bergtoppen door, richting de open oceaan.
Ochtendlicht op de Islas Cíes.
Hier, waar een uitnodigende blauwe zee ons opwachtte, viel de wind prompt weg, samen met de schaduwen van het vroege ochtendlicht, en werd het noodzakelijk om de ijzeren genua te hijsen om koers naar het zuiden te zetten. In de loop van de ochtend ging de motor aan en uit en de zeilen in en uit, samen met de grillen van de wind die vanaf de kuststrook naar beneden waaide. Uiteindelijk nam de wind echter toe en bleef hij bij ons, zodat we de zeilen konden laten staan.
Eén van de laatste vuurtorens in Spanje, voordat we Portugal binnenreden.
Aankomst in Portugal
Naarmate de ochtend vorderde, werd de kustlijn steeds kleiner en verder van de kust verwijderd. Totdat ze, tegen de tijd dat we de Portugese grens bij de Rio Miño bereikten, zich ver van de kust hadden teruggetrokken en slechts als vage contouren aan de horizon verschenen.
Nieuw land, nieuwe beleefdheidsvlag.
Ondertussen veranderde de kust waarlangs we voeren van een rotsachtige en steile kustlijn met af en toe een stadje in lage duinen afgewisseld met stadjes en badplaatsen. Naarmate we verder naar het zuiden, richting Porto, voeren, werden de eerste steeds schaarser en de laatste steeds dominanter.
Onze eerste Portugese stad
Tegen het einde van de middag doemde de stad Porto voor ons op. Eerst als een enorm haven- en industriegebied en daarna, nadat we dat hadden verlaten, als een reeks wijken aan het strand.
De futuristisch ogende cruiseterminal in Porto Leixões, net ten noorden van Porto.
Dolfijnen voegden zich even bij ons toen we de Rio Douro binnenvoeren en richting de haven van Afurada voeren. Ondanks de sterke stroming in de rivier bleek de toegang tot de haven en onze ligplaats relatief eenvoudig. Oef.
