Een paar dagen in Porto
Het dorp Afurada
Afurada is, of misschien beter was, een klein vissersdorpje aan de monding van de rivier, op ongeveer een half uur lopen van het centrum en de haven van Porto. Tegenwoordig lijken de buitenwijken op de omliggende heuveltoppen meer op een stadswijk, maar rond Afurada heeft het zijn vissers- en dorpsgevoel behouden. De vissers zijn er nog steeds om de vangst te sorteren en netten te repareren, en hun boten liggen nog steeds in de haven.
Vergane glorie langs de rivier de Douro.
De straten zijn smal en worden, zonder onderbrekingen, omzoomd door kleurrijke huizen met tegelgevels van twee of drie verdiepingen hoog. Op de meeste kruispunten verplaatsen een of twee kleine bars of restaurants hun tafels op de straat, waardoor anderhalve rijstrook driekwart wordt. Dit vereist uiterste voorzichtigheid van de automobilisten en alertheid van de gasten. 's Avonds is er in deze restaurants en bars een levendige handel en langs de straten zetten bewoners stoelen neer om te ontspannen en met elkaar te kletsen.
We vonden een paar Australische 'bottle brushes', in bloei. Deze moesten natuurlijk geïnspecteerd en besnuffeld worden. Helaas zagen we er geen enkele vlinder of vogel op.
Wandelen langs de Rio Douro
De wandeling van Afurada naar Porto loopt over een vlonderpad langs de rivieroever en tegen een weg met langzaam verkeer. De route slingert langs begroeide kliffen en vervallen, oude pakhuizen, woningen en verbouwde pakhuizen in een willekeurige en innemende volgorde.
Ponte da Arrábida overdag.
Ongeveer driekwart onderweg kom je echter bij de portwijnpakhuizen. Dit is een van de hoogtepunten van Porto's overactieve toerisme en opeens is alles druk (dat wil zeggen, extreem druk) en goed onderhouden.
De betegelde daken van de porthuizen langs de rivier de Douro.
De pakhuizen en de gebouwen ervoor zijn mooi, maar op dit punt van de wandeling is het vooral het uitzicht over de rivier naar de oude stad dat het meest indrukwekkend is. Daar, een wirwar van oude appartementen, waarvan sommige dateren uit de XNUMXe eeuw, zijn gebouwd op steile hellingen, hun oranje pannendaken concurreren om het zonlicht als onkruid in een weelderige tuin. Het is werkelijk een indrukwekkend gezicht.
Uitzicht op de wijk Ribeira in Porto.
Onze uitstapje naar Porto
Tijdens ons eerste bezoek aan de oude stad maakten we gebruik van de Teleférico de Gaia, een gondeltocht, om de klim naar de Dom Luis I-brug over te slaan (het was warm, we waren moe en we hadden nog geen ijsje gehad). Vanaf de brug is het uitzicht fantastisch.
Uitzicht over de rivier de Douro.
Net zo geweldig was echter het feit dat we, toen we de brug af het oude stadsgedeelte inliepen, toevallig de werkplaats van Porto Guitarra tegenkwamen. Dit is de enige overgebleven werkplaats waar de traditionele fado-instrumenten van Porto nog steeds worden gemaakt en verkocht.
Prachtig betegelde huizen in het oude stadscentrum.
Er was veel informatie over het maken van instrumenten te vinden en langs de muren stonden een groot aantal instrumenten; sommige waren te koop, andere illustreerden de verschillende fasen in de instrumentenbouw of de gebruikte methoden.
David in zijn element met een bandolim.
Er waren allerlei soorten altviolen (een soort gitaren met 10 snaren), cavaquinhos (dingen met vier snaren), guitarras (dingen met een rond lichaam, 10 snaren en Game of Thrones-stemkoppen), bandoloncelos, bandolas, mandolines, ukeleles, rajãos (dingen met 5 snaren waaruit blijkbaar de ukelele is ontstaan) en, gezien de Braziliaanse link, natuurlijk bandolims.
Meer dak- en tegellandschap in Ribeira.
Het waren allemaal erg mooie instrumenten en ik (David) heb een tijdje op een mooie bandolim mogen spelen. Als we een grotere boot hadden gehad, was ik in de verleiding gekomen om het te kopen; het was prachtig en had een rijkere klank dan mijn mandoline. Helaas, hij was veel te mooi voor mijn niveau van spelen.
De indrukwekkende hal van het treinstation Sao Bento, met grote panelen van azulejo-tegels rondom.
Fado in een klooster
Porto Guitarra gaf ons ook een tip voor een avondfado-optreden de volgende avond, in het Monasterio de São Bento da Vitoría .
In het klooster van São Bento da Vitoría, met veel glimmend bladgoud op de verschillende decoraties.
Dit gaf ons de mogelijkheid voor een privérondleiding door het klooster en de bijbehorende kathedraal, en tevens de kans om te genieten van de likeuren die de monniken hadden vefijnd tijdens hun momenten van diepe contemplatie. De likeuren waren niet slecht voor de normen van de drankindustrie, maar ondanks hun heilige oorsprong waren ze niet goed genoeg om ons tot een aankoop te verleiden.
Het Monasterio
De kathedraal zelf was ronduit prachtig en was volledig bedekt met goud en sierlijke houtsnijwerken, die zich uitstrekten van de vloer tot aan het gewelfde dak.
Meer kerkversieringen van verguld houtsnijwerk.
Binnen de kathedraal werd ons verteld dat de laat-renaissance architectuur contrasteerde met de opvallende barokke binnenhuisdecoratie (deze details hadden wij natuurlijk al lang opgemerkt...). Gelukkig was er ook een prachtige combinatie van renaissancekunst en moderne smakeloosheid: in een kleine nis, onder het namaak pijporgel (aan de andere kant stond een even indrukwekkend echt exemplaar), stond wéér een Mariabeeldje met het kindje Jezus, dit keer met Maria die een nogal felblauwe neonhalo droeg. Geweldig!
De twee renaissancepijporgels en Maria met haar neonhalo. Het linkerorgel is nep, maar werd geïnstalleerd voor symmetrie.
Hoe dan ook, de kathedraal was het product van kleine onenigheden tussen het koningshuis en de geestelijkheid, en vervolgens van nog kleinere onenigheden tussen verschillende takken van de geestelijkheid. Ik weet niet wie of hoeveel mensen in de uithoeken van het Portugese Rijk het leven zuur zijn gemaakt om de rijkdom te produceren die dit gebouw mogelijk maakte, maar ik vermoed dat het er veel waren.
Monnik die een Jezus-vlieger laat vliegen?
De Fado
Maar we dwalen af: we kregen ook een fado-uitvoering te horen en dit was een ware traktatie. Een fado-gitarist zorgde voor het ritme en de begeleiding van een gitarist die moeiteloos de meest ingewikkelde melodielijnen over hem heen speelde met een fladderende drievingerige pluk- en tiktechniek.
Prachtige Fado.
Boven deze twee uit zong een sterke sopraan, die ongetwijfeld pure emotie uit een steen kon persen. Ik heb geen idee waar de nummers over gingen, maar ik durf te wedden dat ze een boodschappenlijstje kon zingen en je tot tranen toe kon bewegen. Het was een fantastische avond, die we heel toepasselijk (?) afsloten met het kopen van een pot honing van de monniken.
Prachtige afsluiting van de dag in Porto.
Als algemene waarschuwing moeten we nog wel even aangeven dat we naar de Livraria Lello zijn geweest, aanbevolen als de mooiste boekhandel ter wereld. Doe het niet, het is een Instagram-plek, geen boekhandel.
Het enige uitzicht dat de moeite waard is in de Livraria Lello is het plafond.
Er valt verder eigenlijk niet zo veel te vertellen over onze tijd in Porto, behalve dat we het erg naar onze zin hadden met prachtige, schilderachtige of indrukwekkende uitzichten op vrijwel elke straathoek.
Straattaferelen in Porto.
Blijft mooi Porto. Wil er eigenlijk ook wel weer eens heen zijn.
Het is heel erg mooi, maar het is jammer genoeg ontzettend toeristisch. Een soort Portugees Disneyland, of Amsterdam op steroïden. Helaas. Maar goed, daar waren wij natuurlijk ook onderdeel van.
Porto ziet er prachtig uit – zijn er veel van die blauw geschilderde tegels (misschien met meer pittoreske taferelen dan de bovenstaande 'vlieger van Jezus' 😂)
Er zijn inderdaad veel volledig betegelde gevels. Ik dacht dat die met de vlieger van Jezus een van de meest fantasierijke was, maar er stonden allerlei Bijbelse en oorlogsverhalen afgebeeld, meestal op de zijkanten van kerken. Porto is zeker een bezoek waard.
Ik vind de opmerking over de Jezusvlieger wel leuk, maar ik zie het liever als een manier om JC af te schilderen als een bovennatuurlijke poppenspeler.
Die interpretatie kwam ook bij ons op, Jim, maar we kozen voor de luchtigere interpretatie. Er is een donkerdere versie van de Jezus-vlieger-interpretatie, waarbij de religieuze leiders bepalen hoe de Jezus-vlieger door de gelovigen wordt waargenomen, maar daar gaan we niet op in.
Terechte opmerking, David.