Op naar Ibiza

Verrassend genoeg had ons snode plan om de oostenwind bij Gibraltar te missen gewerkt en waren we nu ver genoeg ten noorden van deze wind, dat we onze route iets oostelijker konden maken. Vanuit Almerimar besloten we rechtstreeks naar de Balearen te varen, en dan met name naar het meest zuidelijke eiland, Ibiza. Niet dat we zin hadden om ons bij de duizenden feestvierders te voegen (hoewel ik (F) dat in mijn jongere jaren waarschijnlijk wel had gedaan!), maar de weersvoorspelling leek gunstig voor deze tweedaagse overtocht.

Boot vluchtelingen

Voor ons was het een rustige oversteek, wat altijd onze favoriete manier van varen is. Tijdens de overtocht werden we er echter met de neus op gedrukt dat deze wateren voor veel anderen noch veilig noch gemakkelijk zijn. We hebben natuurlijk allemaal de foto's gezien en de verhalen gelezen over mensen die de Middellandse Zee van Afrika naar Europa oversteken. Het was echter iets heel anders om het bijna onafgebroken radioverkeer op kanaal 16 op de marifoon te horen van kustwachtschepen, vrachtschepen, reddingsboten en vliegtuigen, die reageerden op een 'PAN-PAN-PAN' of een 'MAYDAY, MAYDAY'-oproepen van kleine bootjes, ongetwijfeld vol met mensen, die vanuit Algerije naar Spanje waren vertrokken.

Wat te doen in geval van…?

We luisterden mee, zoals je verplicht bent te doen op een boot, en noteerden de breedte- en lengtegraden die werden uitgezonden voor de boten die hulp nodig hadden. Ze bevonden zich allemaal ruim ten zuiden van ons en buiten het bereik waar we hulp konden bieden. Het zou een moeilijk en hartverscheurend dilemma zijn om te beslissen wat te doen als we zo'n bootje zouden tegenkomen. Deze boten hebben zoveel mensen aan boord dat, als ze zouden proberen aan boord te komen van een boot van het formaat van de Yuma, ze haar waarschijnlijk zouden laten zinken.

Bovendien is er het probleem dat, ondanks het feit dat het internationale zeerecht vereist dat een schip bijstand verleent aan degenen die bijstand nodig hebben, zolang dit het schip dat bijstand verleent of zijn bemanning niet in gevaar brengt, het verlenen van bijstand aan deze boten in de Middellandse Zee illegaal kan zijn (in sommige rechtsgebieden kun je worden aangeklaagd voor mensenhandel). In plaats daarvan ben je verplicht de autoriteiten op de hoogte te stellen, die dan al dan niet kunnen besluiten bijstand te verlenen.

Het was een schokkende ervaring om in ons comfortabele zeilboot te zitten, heerlijk varend door het blauwe water en tegelijkertijd te luisteren naar het radioverkeer van schepen die melding maakten van kleine bootjes vol met mensen die honderden kilometers uit de kust dreven, of de zoek- en reddingsvliegtuigen die schepen opriepen om een ​​bepaald gebied te doorzoeken. Opeens maak je het nieuws mee in levende lijve, en niet alleen in onpersoonlijke berichten over menselijk lijden in het nieuws of in de krant.

Oorlogsschepen

Wat ook op kanaal 16 was te horen, was radioverkeer met Spaanse oorlogsschepen, die we niet zagen, maar die duidelijk ergens niet al te ver bij ons vandaan rondvoeren. In één zo'n gesprek kreeg een Spaans oorlogsschip van een Britse zender in duidelijke bewoordingen te horen dat voortzetting van de huidige koers ertoe zou leiden dat het Britse wateren zou binnenvaren en dit een "schending van een of ander verdrag”, zou zijn, of woorden van gelijke strekking.

In een ander gesprek vroeg een Algerijnse kustwacht een schip om een ​​"target" (d.w.z. een onbekend schip) te identificeren, vermoedelijk in afwachting van een migrantenboot. "Warship“ was het antwoord. "Oh" zei de kustwacht, "What flag?". "Spanish". “SPANISH????”. Ofwel de Spanjaarden moeten hun kompassen laten controleren, ofwel ze zijn in het geheim aan het oefenen voor een nieuwe Armada.

Formentera

Na tweeënhalve rustige dagen op zee kwamen we aan land bij Formentera, een klein eilandje net ten zuiden van Ibiza. Het was onze bedoeling om voor anker te gaan in wat, op de kaarten althans, een grote en ruime baai leek. Bij aankomst bleek echter dat het weliswaar een grote en ruime baai was, goed beschut tegen de heersende wind en deining, maar dat het absoluut niet aanlokkelijk was. Het was namelijk tot de nok toe vol met allerlei boten.

Aan de randen van het ankergebied voeren squadrons motorboten, de een nog patseriger dan de ander, met hoge snelheid heen en weer, waarbij ze enorme deining veroorzaakten. Hierdoor slingerden alle tientallen voor anker liggende boten wild van de ene naar de andere kant heen en weer. Ook raasde om de paar minuten een snelle veerboot door dit tumult van motorboten, een nog grotere deining veroorzakend, en iedereen nog harder van de ene naar de andere kant van hun boot gooide in de dicht op elkaar gepakte ankerplaats.

Ibiza

Na net tweeënhalve dag alleen op een kalme en open zee te hebben doorgebracht, keken we naar deze chaos en, enigszins getraumatiseerd door de hele situatie, besloten we door te varen. Zeven mijl noordelijker, op Ibiza zelf, lag een ankerplaats waarvan we hoopten dat die draaglijk, zo niet aangenaam, zou zijn in vergelijking met die op Formentera.

Deze keer waren niet al te tereurgesteld. In de Enseñada de la Canal konden we een aanmeerboei oppikken aan het strand, ver weg van andere boten. Het water was helder, blauw en verfrissend. en we sloten de dag af met snorkelen rond de boot voordat we in bed kropen om flink bij te slapen, met een zacht doef-doef geluid op de achtergrond vanuit de nabijgelegen beachclub. Dit was tenslotte Ibiza.