Canarische Eilanden – Gran Canaria

Na ongeveer een week op Lanzarote was het tijd om door te reizen naar ons volgende eiland, Gran Canaria. Hier hadden we een afspraak geregeld met mijn broer Frans en zijn partner Lisetta van drie tot elf november. Aangezien de jachthaven van Las Palmas vol zat met ARC (Atlantic Rally for Cruisers) boten, hadden we een ligplaats gereserveerd bij Pasito Blanco in het zuiden van het eiland. Frans en Lisetta hadden vlakbij een bungalow geboekt, in Maspalomas.

Hoezo wind?

De weersverwachting voorspelde goede wind voor drie dagen zeilen. Eén dag van Lanzarote naar Fuerteventura, dan één dag langs de oostkust van Fuerteventura, gevolgd door een overtocht van 12 uur van Fuerteventura naar Gran Canaria.

Voorspellingen zijn slechts voorspellingen, dus het werd één dag lekker zeilen, één dag motorzeilen en één dag alleen maar met de motor, zucht… Zelfs in de beruchte acceleratiezones van de Canarische Eilanden stond weinig tot geen wind!

BBQ van de Ocean Cruising Club

Toevallig waren we uitgenodigd voor een BBQ in Pasito Blanco op één november, slechts twee dagen voordat Frans en Lisetta arriveerden. Dit werd georganiseerd door Agustin Martin, de Port Officer van de Ocean Cruising Club (OCC, een internationale club voor langeafstandszeilers) in Pasito Blanco. We waren begin dit jaar lid geworden van de OCC, maar hadden nog niet veel andere OCC-boten ontmoet, laat staan ​​dat we aan een OCC-evenement hadden deelgenomen. We wilden dus graag op tijd in Pasito Blanco zijn om erbij te zijn.

Aangekomen in de jachthaven van Pasito Blanco begonnen we meteen met het klaarmaken van eten voor de barbecue, voordat we naar Agustins huis liepen. Hier ontmoetten we de bemanningen van een tiental zeilboten die zich ook klaarmaakten om de Atlantische Oceaan over te steken, hetzij naar het Caribisch gebied, hetzij naar Brazilië, rechtstreeks vanaf de Canarische Eilanden, via Kaapverdië, en sommigen via Senegal en Gambia.

Het was geweldig om gelijkgestemden te ontmoeten en ervaringen uit te wisselen over zeilboten en lange afstanden zeilen. En niet onbelangrijk: er was volop lekker eten en drinken – het was een fantastische middag!

Bezoek

Na de BBQ was het tijd om ons voor te bereiden op de belangrijkste reden waarom we naar Gran Canaria waren gekomen: vakantie vieren met Frans en Lisetta. We maakten de boot schoon, bakten een brood, kochten wat boodschappen en verkenden een wandelpad van onze jachthaven naar Maspalomas.

Dit pad verliet het openbare strand en liep omhoog, tussen markeringen door, door een golfbaan naar een asfaltweg en vervolgens omlaag naar Maspalomas. We waren ongeveer halverwege toen we werden tegengehouden door een keurig geklede man die in een golfkarretje naar ons toe kwam rijden en ons beleefd, maar zeer beslist, vertelde dat dit geen openbaar wandelpad was. Dus keerden we terug naar de jachthaven en besloten, bij gebrek aan veilige wandel- of fietspaden tussen de twee plaatsen, een auto te huren.

Op vakantie

De week erna verkenden we samen met Frans en Lisetta het eiland (zie hun 'Guest Blog' die hierna verschijnt) en brachten we een ontspannende week met elkaar door.

We hebben samen een paar leuke uitstapjes gemaakt, waaronder een bezoek aan een bananenplantage. Voor bewoners van tropisch Queensland was een bezoek aan een bananenplantage niet bepaald nieuw, maar voor Nederlanders was het een kans om te zien hoe deze meest voorkomende vrucht wordt verbouwd.

Dat gezegd hebbende, de twee Queenslanders leerden een paar nieuwe trucjes voor hun eigen bananenplanten thuis, we kregen allemaal een enorme, levende collectie van tientallen bananensoorten te zien (erg gaaf) en we mochten verschillende bananenproducten proeven.

We proefden ook voor het eerst die typische Canarische lekkernij: rode en groene mojosaus. Sindsdien hebben we bij vrijwel elke maaltijd die we op de Canarische Eilanden hebben gegeten naar mojo gevraagd, en gekregen. Zo lekker zelfs dat we een mojoreceptenboek hebben gekocht.

Met ervaren chauffeur Frans aan het stuur zijn we het hele eiland met de auto om gereden, en daarbij in dat gouden late middaglicht een deel van de meest spectaculaire kustlijn van het eiland te bewonderen. Foto's? Nee, geen enkele, we hebben gewoon genoten van het landschap.

Voor ons beiden waren andere hoogtepunten van deze paar dagen een ochtend in het Museo Canario en een wandeling, of misschien beter gezegd een rustige wandeling, naar een top naast de Pico de los Nieves.

Veruit de mooiste delen van het eiland waren de westkust en de hoogvlakten in het midden van het eiland. Daar voelde de verstikkende sfeer van het massatoerisme, dat de lokale economie aanjaagt, ver weg, zo niet volledig afwezig, en konden we genieten van de magnifieke landschappen die dit eiland kenmerken.

Zeilen met warm weer

Frans en Lisetta gingen ook een dagje mee op Yuma. Dit was niet hun eerste keer . De vorige keer dat we ze meenamen, was op het Reitdiep in Nederland, op een koude en bewolkte dag in april. Ze kwamen in Groningen aan boord en zodra we de kade hadden verlaten, begon de wind te waaien en de regen met bakken uit de hemel te vallen, en dat bleef zo ​​tot ze in Zoutkamp van de boot afstapten. Ze rilden zich er dapper doorheen, maar het was overduidelijk dat het niet hun favoriete bezigheid was.

Ik wilde Frans en Lisetta dus graag weer meenemen op Yuma, maar deze keer in warmere oorden, en met een beetje geluk met dolfijnen. Ik had de Marine Traffic-app in de gaten gehouden om te zien waar de lokale dolfijnenboten naartoe gingen (ze gingen vrijwel allemaal naar dezelfde locatie), en besloot dat we hier op een kalme dag ook naartoe moesten.

Dolfijnen kijken

Het toeval wilde dat er op de dag dat we vertrokken, vlak na ons een toeristenboot aankwam, die, eenmaal in de buurt, op magische wijze een grote groep dolfijnen aantrok (misschien, heel misschien, gevoerd). Ook een paar Cory's pijlstormvogels doken in het kielzog van de boot om te kijken wat er te halen viel.

We hadden geen dolfijnenvoer aan boord, maar we konden de dolfijnen toch zien racen naar de toeristenboot om ze vervolgens een tijdje rond de boot te zien dolen voordat ze eropuit zwommen om te onderzoeken... wie weet wat. Het was kort maar spectaculair, met dolfijnen die vlak voor onze boeg uit het water sprongen en zich op de toeristenboot richtten - prachtig!

Op de terugweg besloot Lisetta ons te laten zien hoe een echte stuurvrouw een boot bestuurt en nam ze de hele terugreis naar de haven het roer in handen. Onderweg werd onze tocht opgeluisterd door scholen vliegende vissen die uit het water sprongen en soepel en dicht boven de golven zweefden in lange, langzame bogen die zich in verschillende richtingen van ons af verspreidden.

Op de harde

Helaas komt er altijd een einde aan vakanties. Frans en Lisetta pakten hun koffers, leverden hun huurauto in en vlogen terug naar een winters Nederland. Naar de sneeuw! Voor ons was het tijd om Yuma op het droge te zetten om diverse onderhoudsproblemen en controles aan te pakken die regelmatig aan boten moeten worden uitgevoerd. Deze keer ging het om het roer, de marifoon- en AIS-antennes, de antifouling, de anodes, de, de, de... Uiteindelijk bleven we nog een week op het droge en in het water bij Pasito Blanco om, met wisselend succes, de verschillende klussen te klaren.

Met wisselend succes? Ja, er waren een paar tegenslagen: David moest het werk van de elektronicamannen overdoen, die delen van hun werk niet afmaakten of verkeerd deden, de gasman kwam langs en zei dat hij terug zou komen voordat hij uiteindelijk zei dat hij geen interesse had, een andere man kwam niet opdagen, en om het bezoek helemaal onvergetelijk te maken, reed de werf met hun zware hijskraan tegen Yuma aan. Ze waren net zo geschokt als wij en deden hun best om het goed te maken.

Toch hebben we een aantal klusjes geklaard en de werkplaats heeft Yuma voorzien van een laag antifouling, dus het was geen complete tijdverspilling.

Daarna was het tijd om door te reizen naar onze volgende bestemming, El Hierro, en onze volgende Nederlandse bezoeker, Emiel.