Oversteek naar Kaapverdië

De koerslijn van El Hierro naar het eiland Sal in Kaapverdië meet ongeveer 700 zeemijl. Dat betekent een overtocht van zo'n zes dagen, mocht het lukken om de koerslijn te volgen, iets wat een zeilboot vrijwel nooit lukt. We hadden een dag of twee besteed aan de voorbereiding van de boot en onszelf, en nu we onze papieren bij de havenpolitie hadden opgehaald, waren we klaar om te vertrekken.

Vertrek vanaf El Hierro

Met een schema van ongeveer zes dagen was het exacte tijdstip van vertrek niet zo belangrijk, maar de weersvoorspelling gaf aan dat halverwege de ochtend, qua wind en golven, waarschijnlijk een betere keuze was dan veel later. Dus zo geschiedde het dat we, kort na 10.00 uur, de trossen losgooiden en de knusse haven van Puerto de la Estaca verlieten. We zetten koers naar het zuidwesten langs de kust van El Hierro, richting het eiland Sal in Kaapverdië.

Zeilen in konvooy

Omdat het de eerste keer in de afgelopen week was dat het weer gunstig was voor deze overtocht, was er kort voor ons een vloot van vier Duitse boten vertrokken, allemaal op weg naar Mindelo. Nog verder vooruit was een Australische catamaran, Vivere, vertrokken vanaf hun ankerplaats aan de zuidkant van het eiland. Dit betekende dat we gezelschap zouden hebben, in ieder geval de eerste paar dagen!

In de luwte van het eiland was de wind nogal onvoorspelbaar, maar naarmate we verder naar het zuiden voeren, nam de wind toe tot 14-17 knopen met een deining van 2-3 meter en iets soortgelijks dat vanaf de kust van Afrika kwam. Het was niet comfortabel, maar ook niet verschrikkelijk, en we waren tevreden met een rif in zowel het grootzeil als de fok. Tien mijl ten zuiden van El Hierro voegde een groep Atlantische gevlekte dolfijnen zich ongeveer tien minuten bij ons, voordat ze oostwaarts zwommen en hun dagelijkse bezigheden hervatten.

Verschillende zeilcombinaties

De volgende dag bleef de wind rond de vijftien knopen waaien, maar met steile en onvoorspelbare golven van meer dan drie meter was dat vaak niet genoeg om te voorkomen dat de zeilen in de golfdalen gingen klapperen. Dus experimenteerden we met ons zeilplan: meer reven, minder reven, uitgeboomde genua, uitgeboomde en gereefde genua, enzovoort. Uiteindelijk kozen we voor 'een melkmeisje': een uitgeboomde genua en grootzeil met elk twee reven, en we namen het af en toe ritselen en klapperen voor lief. Gedurende dit alles hield onze windvaan ons vastberaden op koers, en verwerkte rustig elke combinatie van zeil, golven en wind die ons werd voorgeschoteld.

Hoewel de zee niet ideaal was en de wind wat constanter had mogen zijn, hadden we absoluut geen reden tot klagen over onze omgeving. Overdag genoten we van een prachtig uitzicht op de diepblauwe Atlantische Oceaan, die onder een zonnige hemel op en neer golfde en deinde. De wind blies witte schuimkoppen van de steilste golven, terwijl af en toe een Kaapverdische stormvogel door de altijd onrustige waterrijke valleien en passen fladderde en daalde.

Ergens onderweg, op de vierde dag, kruiste een groep zwarte dolfijnen, groot, donker en snel, ons pad. Het waren zeker geen gewone dolfijnen; ze hadden hoge, dunne en spitse rugvinnen en waren bijna helemaal zwart van boven. We zagen slechts een glimp van een donkere, stompe kop met bleke littekens.

Mogelijk waren het dwergorka's, maar het was moeilijk om het zeker te weten en we hebben geen witte liplijn gezien. Oordeel zelf. Eén exemplaar draaide zich even om naar onze achtersteven om ons te bekijken, voordat het achter zijn soortgenoten aan naar het oosten zwom.

Volle maan en sterrenhemel

Elke avond kwam een ​​volle, en vervolgens geleidelijk afnemende maan op en begeleidde ons tot de zachte, ijle glimpen van de dageraad, waarbij het licht de zee zilver en zwart kleurde tegen een leigrijze hemel.

Over deze uitgestrekte, nog niet helemaal donkere vlakte schoven maanverlichte wolken geruisloos naar het zuiden, fonkelden de sterren in een overvloed die deed denken aan het zuidelijk halfrond en flitsten vallende sterren kortstondig helder op. Een magisch schouwspel.

Aan het einde van de derde dag begon de wind af te nemen tot een snelheid van 6-8 knopen uit het noordoosten. Hoewel de zee wat kalmer werd, begonnen de golven, zonder voldoende wind om de zeilen in de golfdalen gevuld te houden, voor oncomfortabele omstandigheden te zorgen. We probeerden opnieuw verschillende zeilconfiguraties uit voordat we uiteindelijk kozen voor de ijzeren genua (maw, de motor) met slechts het minimale aantal zeilen dat nodig was om de boot zo stabiel mogelijk te houden tegen de golven.

Meer oncomfortabele omstandigheden

Deze situatie duurde de hele nacht voort totdat de noordoostelijke wind weer opstak tot een snelheid tot bijna twintig knopen. Deze keer brachten ze niet alleen de drie meter noordwestelijke deining en de twee meter oostelijke windgolven met zich mee, maar ook een totaal onverwachte anderhalve meter tertiaire deining uit het westen. Deze deinde met een klap tegen de zijkant van onze arme Yuma of slingerde haar hoog vanaf een andere golf. Het was absoluut alsof we in een wasmachine zaten, waarbij de boot op allerlei onnodige manieren stampte, rolde en gierde. Gelukkig was het allemaal met de wind mee en schoten we goed op!

Ergens net ten noorden van Kaapverdië kwam een ​​kleine Franse sloep met een zuidoostelijke koers voorbijrazen en kruiste ons pad op slechts een paar honderd meter achter ons, waarna hij in de verte verdween. We waren op dat moment druk bezig met de zeilen en zwaaiden, maar wisten niet zeker of ze ons hadden gezien (ze hadden ons wel gezien, we hadden alleen niet gezien dat ze zwaaiden).

Aankomst op Sal, Kaapverdië

Gelukkig duurt in dit geval niets eeuwig en aan het einde van onze vijfde dag, slechts een uur voor het einde van onze zesdaagse overtocht, lieten we het anker vallen in de winderige baai van Palmeira op het eiland Sal. Nadat we het anker hadden uitgegooid en getest, begonnen we de boot op te ruimen. Toen we tevreden waren met het anker en de boot, genoten we eerst van bacon en eggs, onze traditionele overtochtmaaltijd, en daarna van een luie rest van de dag.